يكشنبه شب گذشته حادثه اي برام اتفاق افتاد كه شايد تا آخر عمرم دوباره از نزديك شاهد حادث شدنش نباشم.

شب 6 ماه مبارك رمضان امسال برام تلخ بود.

حوالي ساعت 11 شب ...

من پشت رايانه بودم.متوجه شديم كه خانوم همسايه ي ما ( با دو خانه فاصله از خانه ما) فوت شده است. همسايه اي كه تازگي ها به اين خونه منتقل شده بودن و مستاجر بودن.
اما اين نه خبريست كه مهم باشد.مهم هست.اما نه تا به حدي كه موضوع اين پست ما بشود.به هر حال واقعيت اينست كه روزي ما نيز خواهيم رفت.اما چگونه رفتنمان مهم است. براي من كه بسيار مهم است.
لحظاتي پس از اينكه از خونه خارج شدم آمبولانس و عده ي كمي از همسايه ها رو ديدم.چون از قبل متوجه خودكشي شده بودم موضوع برام جالب كه نه بيشتر مهم بود.به هر حال اينكه انساني خود را از اين دنيا خارج كند آن هم به وسيله ي دار زدن چيزي بود كه فقط در فيلم ها ديده بودم.مهم تر اينكه يك زن اين كار را انجام داده باشد.
پس از اينكه نزديك تر شدم انبوه جمعيت همسايه ها هم كم كم  ظاهرشدند. كسي نبود كه شوكه نشده باشد.اما نكته ي تلخ ماجرا اين بود كه جسد دار شده از بيرون و از طريق پنجره قابل مشاهده بود. ديدن افرادي كه با موبايل در حال فيلم برداري بودند ( آن هم از زني كه حجاب نداشته و در وضعي نابسامان به دار بود) آب سردي بود بر پايه ي ترحم.
لحظاتي نگاه كردم.با يك طناب زرد رنگ از ميله ي ورودي در اتاق...
پسري 15 ساله داشت.پس از ديدن صحنه خودش رو از پنجره اتاق طبقه ي دوم پايين انداخته بود.خوشبختانه چيزيش نشده بود.
دقايقي بعد با حضور تيم ويژه بررسي و تحقيق و حضور پزشك جسد از دار پايين آورده شد.و توسط آمبولانس از محل دور شد.

اما اين حادثه اي نبود كه از ذهن من دور شود.

براي من و تو پيش مي آيد.از زندگي سير شدن .مي شود گاهي كه دردمان مي گيرد از زندگي كردن.اما اين نه دليل مي شود كه به فكر رفتن باشيم.مگر براي آمدنمان مختار بوديم كه براي رفتنمان مختاري كنيم؟ براي كسي كه خود كشي مي كند سوال و جوابي نيست.خداوند مستقيما افرادي را كه اينگونه خود را از دنيا خارج مي كنند به سراي آتش مي فرستد.اين حتمي است. تو دوست عزيز مي داني كه اينگونه رفتن را رحمت نمي فرستند...چون مشمول رحمت نمي شوند...

به فرموده ي مولا علي ( ع ) بزرگترين گناه " نااميد " يست.

فراموش نكنيم ممكن است روزي باشد كه من و تو هم به حدي از نا اميدي برسيم كه همچين افكاري داشته باشيم.فراموش نكنيم اگر لحظه اي نا اميد شديم بازهم " يگانه " اميدي هست.

اميدوارم اين اولين و آخرين خود كشي باشد كه ميبينم.هر چند كه به نشنيدنش اميدوار نيستم.

پي نوشتها:

1)    عمق فاجعه بسيارزياد بود. تا حدي كه تونستم سعي كردم اينو حس نكنين.

2)    احتمال صحنه سازي اصلا كم نيست.حتي شايد بيشتر از احتمال خود كشي.


                                   التماس دعا